Fot. Jarosław Czochański
Półwysep Helski rozpościera się w zachodniej części Zatoki Gdańskiej. Ma kształt kosy o długości 35 km, rozszerzającej się w kierunku południowo-wschodnim, od nasady ku cyplowi.
 
Powierzchnia półwyspu wynosi tylko 32,3 km kw., a szerokość waha się od 150 m w części zachodniej do 3 km w części wschodniej.
 
Półwysep Helski jest unikatową w skali krajowej i europejskiej strukturą geomorfologiczną. Na jego obszarze przeważają wydmy z nadmorskim borem sosnowym. Naturalne plaże wykształcone są od strony otwartego morza. Większość plaż od strony Zatoki Puckiej (jedyne w Polsce plaże nadmorskie o ekspozycji południowej) ukształtowana została sztucznie.
 
Środowisko przyrodnicze Półwyspu Helskiego jest w znacznym stopniu zantropizowane (zmienione przez człowieka) przede wszystkim w wyniku rozwoju osadnictwa, wieloletniego intensywnego użytkowania turystycznego oraz w coraz większym zakresie w wyniku umacniania brzegów morza metodami technicznymi.
 
Położenie półwyspu wpływa na bardzo dużą jego ekspozycyjność krajobrazową, zarówno od strony lądu, z południa i z zachodu, jak i z morza ze wszystkich stron. Ochronie przyrody i krajobrazu Półwyspu Helskiego służy Nadmorski Park Krajobrazowy.
 
Podstawowe wartości przyrodniczo-turystyczne regionu to: nadmorskie plaże i ich leśne zaplecze, specyficzny bioklimat o właściwościach balneologicznych, sąsiedztwo odmiennych akwenów morskich i atrakcyjne krajobrazy.
 
Półwysep Helski to region unikatowy w skali europejskiej pod względem śródmorskiego położenia.
 
Przez Mierzeję Helską przebiega linia kolejowa, mająca końcową stację w mieście Hel. Kolejne miejscowości położone na mierzei to: Chałupy, Kuźnica, Jastarnia, Jurata i Hel.
Pobrzeże Kaszubskie

,div>Fot. Jarosław Czochański

Pobrzeże Kaszubskie zajmuje północno-wschodnią część województwa pomorskiego. Jego najbardziej specyficzną cechą jest występowanie wysoczyzn i oddzielających je, głęboko z reguły wciętych, form dolinnych. Na równinnych i falistych wierzchowinach wysoczyzn oraz w dnach dolin przeważają użytki rolne.

 

Największy kompleks leśny tworzy Puszcza Darżlubska na Kępie Puckiej. Duże kompleksy leśne występują też na terenach strefy krawędziowej kęp wysoczyznowych.

Najdłuższymi rzekami tego regionu są Łeba i Reda (obie na obrzeżach). W części centralnej występuje kilka większych jezior.

 

Osobliwością przyrodniczą i krajobrazową Pobrzeża Kaszubskiego są wysokie klify nadmorskie.

 

Środowisko przyrodnicze Pobrzeża Kaszubskiego jest w dużym stopniu zantropizowane, czyli zmienione działalnością człowieka. Rejony silnej antropizacji środowiska stanowią miasta – wszystkie położone na obrzeżach regionu (Władysławowo, Puck, Gdynia, Sopot, Gdańsk, Rumia, Reda, Wejherowo i Lębork), a w jego centralnej części – kompleks przemysłowy nad Jeziorem Żarnowieckim.

 

Statystycznie Pobrzeże Kaszubskie jest najbardziej zurbanizowanym mezoregionem fizyczno-geograficznym województwa pomorskiego.

 

Lokalnie przyroda i krajobraz chronione są na niewielkich fragmentach Nadmorskiego Parku Krajobrazowego i w kilku rezerwatach przyrody oraz w trzech obszarach chronionego krajobrazu: Puszczy Darżlubskiej, Salińskim i Pradoliny Łeby-Redy.