Gmina położona jest w północno-wschodniej części województwa pomorskiego, w powiecie puckim, położona jest nad Zatoką Pucką, na Kępie Oksywskiej. Północną granicę z gminą Puck wytyczają kanał Łyski i Leniwy, naturalną granicą wschodnią jest linia brzegowa Morza Bałtyckiego. Od strony południowej i zachodniej gmina graniczy ze zurbanizowanymi obszarami Gdyni i Rumi. Gmina położona jest ta terenie dwóch mikroregionów.

We wczesnym średniowieczu w VI i VII w. teren Kępy Oksywskiej był dość gęsto zaludniony, czego dowodem jest grodzisko-opole w Oksywiu i podległy mu gród w Dębogórzu. Wraz z narodzinami państwa Polan i wzrostem znaczenia grodu w Gdańsku traciły samodzielność inne grody. Tak było z Oksywiem. Nowa władza i nowa religia zmieniła pozycję dawnych władców.

Pierwsze wzmianki o terenach dzisiejszej gminy pojawiły się w zapisach historycznych pochodzących z XIII w. kiedy to księżna Zwinisława za zgodą małżonka Mściwoja I przekazuje całą Kępę Oksywską (Terra Oxiwia) zakonowi Norbertanek z Żukowa. O dalszych dziejach tych ziem decyduje Świętopełk II w 1224 r. zmieniając decyzję swych rodziców i darując północną część Kępy Cystersom z Oliwy. W dokumencie owej darowizny pierwszy raz wymienione zostały nazwy poszczególnych miejscowości tego terenu m.in. Kosakowa – Kossakewitz. Wkrótce Cystersi zakładają w miejscowości Mosty ośrodek administracyjno-gospodarczy – grangię – obejmującą swym zasięgiem obszar od Rewy, Mechelinki, aż po Kosakowo, Dębogórze i Rumię. Budują tez letnią rezydencję opata wraz z kaplicą.

Panowanie krzyżackie rozciągnęło się na lata 1309-1466. W tych czasach terenami nadmorskimi zarządzał Urząd Rybacki (fischmeisteramt) który miał siedzibę w Pucku. Po nastaniu Rzeczpospolitej nastąpił krótki okres stabilizacji, podczas którego bogaciła się szlachta i klasztory. Jednak w czasie wojen następowała ruina całej gospodarki.

Po pierwszym rozbiorze Polski dokonano sekularyzacji dóbr klasztornych. Władze pruskie na bazie organizacji Cystersów powołują Królewską Domenę Rentową wcielając w nią Gdynię i Grabówek. W 1819 r.domenę przeniesiono do Sopotu. W tym okresie najprawdopodobniej zbudowany został pałac(obecnie odrestaurowywany) i zabytkowa aleja lipowa w Mostach.

Po odzyskaniu niepodległości i zaślubinach z morzem 10 lutego 1920 r. powołano do życia powiat pucki, który w 1926 r. nazwano morskim.

Nieznana jest data rozpoczęcia chrystianizacji ziem dzisiejszej gminy. Pierwsza historyczna wzmianka o kościele w Oksywiu pochodzi z 1224 r. Cała Kępa Oksywska podlegała temu kościołowi. W 1915 r.w Pierwoszynie utworzono kurację z kuratusem ks. Alojzym Kaszubowskim, wyłączając ją z parafii oksywskiej. Budowę kościoła rozpoczęto natomiast w oddalonym o pół kilometra Kosakowie. W 1928 r. powstała tu plebania i cmentarz, siedem lat później budowę zakończono. W 1935 r. biskup chełmiński Stanisław Okoniewski konsekrował nowy kościół parafialny.

W latach 1945-1954 powiat morski swą siedzibę miał w Wejherowie. Od 1954 r.Puck stał się znowu miastem powiatowym. W 1989 r. wraz z przemianami w naszym kraju gmina Kosakowo staje się w pełni funkcjonującą jednostką samorządową wchodzącą w skład województwa pomorskiego.

Rezerwaty:

  • Mechlińskie Łąki
  • Beka
  • Czapli siwej

Zabytki, które wato zobaczyć:

  • kościół pw. św. Antoniego w Kosakowie,
  • kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Pierwoszynie,
  • kościół pw. św.. Rocha w Rewie.