Morze Bałtyckie i jego południowe wybrzeża stanowią obszar, w którym graniczą i przenikają się wzajemnie strefy klimatyczne północno-zachodniej, centralnej oraz północno-wschodniej Europy. Południowy i zachodni Bałtyk są rejonami, gdzie ścierają się ze sobą cztery rodzaje mas powietrza: oceanicznego, kontynentalnego, zwrotnikowego i arktycznego. W konsekwencji pogoda w tym rejonie zmienia się bardzo często i cechuje ją znaczna niestabilność.
 
Bałtyk leży w strefie o znacznym zróżnicowaniu wiatrów i ciśnienia, mających wpływ na powstawanie zjawisk sztormowych. Zjawiskom tym towarzyszą przede wszystkim duże prędkości wiatru, które w akwenie morskim szacowane są średnio na 24-26m/s, a w porywach przekraczają nawet 35m/s – wywołując sztormy o sile 10 stopni w skali Beauforta. Okres szczególnego nasilenia zjawisk sztormowych trwa od września do marca. Nad obszarem lądowym przesuwanie się frontów atmosferycznych objawia się silnymi, nawet huraganowymi porywami wiatru. Mają one wpływ na wielkość falowania, gdy wysokość fali (określanej jako 1%) dochodzi do 4,60 m w rejonie Ustki i Łeby; 4,5 m w rejonie Helu (od strony otwartego morza) i 3,6 m u wejścia do portu. W rejonie portów w Gdyni i Gdańsku wysokość ta nie przekracza 2,5 m. Konsekwencją zjawisk falowania morza, wiatru oraz wilgotności i opadów jest wielkość aerosoli unoszących się w powietrzu, będących cechą charakterystyczną strefy brzegowej i mających charakter leczniczy.
 
Istotnym elementem meteorologicznym są wielkości opadów atmosferycznych. Cechuje je na obszarze województwa duża zmienność czasowa i przestrzenna. Intensywne i długotrwałe opady występują zazwyczaj w rejonie Zatoki Gdańskiej i Zalewu Wiślanego. Wysokie, osiągające ponad 590 mm rocznie, opady cechują m.in. Stegnę i Rozewie. Spośród pozostałych stacji meteorologicznych, na których roczne sumy opadów kształtują się w granicach 525 – 575 mm, najniższe średnie sumy opadów w roku notowane są w Jastarni (525 mm) i w Gdyni (535 mm). Obszarami, które cechują wysokie opady, są również północne skłony i najwyższe partie Pojezierza Pomorskiego, na których ich wielkość jest wyższa niż na wybrzeżu morskim. Tu mogą pojawiać się opady (10% prawdopodobieństwo) przekraczające roczną sumą nawet 1000 mm, natomiast opady gradowe są zjawiskiem lokalnym. Łączny czas trwania, w ciągu roku, okresów opadowych jest najdłuższy w Helu – 150 dni, w Rozewiu i Gdyni są one notowane przez 145 dni, w Świbnie – przez 135 dni. Na pozostałych stacjach czas trwania w roku okresów opadowych nie przekracza 130 dni i waha się od 129 dni w Stegnie do 124 dni w Jastarni. Zdecydowanie najkrócej okresy opadowe trwają w Krynicy Morskiej - przez 110 dni w roku.
 
Warunki i zjawiska meteorologiczne mają także wpływ na rozprzestrzenianie się antropogenicznych zanieczyszczeń, szczególnie w obszarach zurbanizowanych. W województwie pomorskim jest to zjawisko o charakterze lokalnym, a szczegółowe dane dotyczące zanieczyszczeń i zagrożeń zawierają coroczne raporty Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska.
 
Interesujące informacje meteorologiczne dotyczą burz i zamgleń. Burze są związane z rozwojem chmur cumulonimbus, które powstają w wyniku bardzo intensywnych prądów pionowych. Na obszarze województwa pomorskiego dość znaczny odsetek burz powstaje wewnątrz masy wilgotnego powietrza, w pobliżu linii brzegowej morza i większych zbiorników wodnych. Jednak na wybrzeżu Bałtyku odnotowuje się najmniej burz w Polsce. Przeciętnie na Helu w ciągu roku jest to około 17 dni, w Łebie 19, w Ustce 16. Nieco więcej burz pojawia się w ciągu roku w najwyższych partiach Pojezierza Pomorskiego, na południowym jego skłonie (Chojnice 20, Kościerzyna 19) oraz we wschodniej części Żuław Wiślanych. W ciągu roku największa liczba burz występuje w okresie od kwietnia do września. Bardzo rzadko występuje to zjawisko w miesiącach zimowych.
 
Dla wielu dziedzin gospodarki ważna jest znajomość liczby dni z mgłą, kiedy widzialność pozioma jest mniejsza od jednego kilometra. Szczególnie istotne są informacje o liczbie dni z mgłą dla transportu lądowego morskiego i lotniczego. Najmniejsza liczba dni z mgłą obserwowana jest na wybrzeżu Zatoki Gdańskiej, gdzie nie przekracza 30. Największa liczba dni z mgłą w województwie pomorskim występuje na Pojezierzu Kaszubskim oraz w rejonie Rozewia. W warunkach Pojezierza Pomorskiego występują tereny szczególnie predysponowane do występowania mgieł o zasięgu lokalnym. Są to różnej wielkości zagłębienia terenowe wypełnione wodą, mokradłami i bagnami. Mgła może się tutaj tworzyć zarówno w wyniku procesu parowania, jak i procesów wypromieniowania. Trwałość takich mgieł zależy od lokalnych warunków wymiany powietrza. Powstawanie mgieł w rejonie Rozewia związane jest z różnicą temperatur pomiędzy zimnymi wodami głębinowymi podpływającymi u wybrzeży i zalegającym nad nimi powietrzem. Najczęściej na tym obszarze dni z mgłą występują w miesiącach wiosennych oraz w grudniu. Przeciętnie w ciągu roku występuje tu 69 dni z mgłą.