Na Pojezierzu Starogardzkim przeważają duże, względnie jednorodne, powierzchnie wysoczyzn morenowych falistych i równinnych, użytkowane rolniczo.
 
Podstawowe urozmaicenie struktury środowiska przyrodniczego wprowadzają tu doliny rzek, a zwłaszcza doliny Wierzycy i jej dopływów: Wietcisy, Węgiermucy i Janki, oraz dolina Motławy i jej dopływu – Szpęgawy.
 
Charakterystyczną cechą Pojezierza Starogardzkiego jest... mała jeziorność. Skupienie kilku większych jezior (Godziszewskie, Damaszka, Duży Mergiel, Zduńskie i in.) znajduje się na północ od Starogardu Gdańskiego. Na południowo-zachodnim krańcu regionu, w strefie przejściowej z Borami Tucholskimi, występuje zespół jezior: Borzechowskie Wielkie, Sumińskie, Steklin i kilka mniejszych zbiorników.
 
Środowisko przyrodnicze Pojezierza Starogardzkiego jest w dużym stopniu zantropizowane (zmienione działalnością człowieka). Wynika to przede wszystkim z wielowiekowego użytkowania rolniczego większości obszaru. Rejony silnej antropizacji środowiska stanowią miasta: Starogard Gdański, Skarszewy i Pelplin oraz, na obrzeżach regionu, Tczew i Gniew.
 
Lokalnie przyroda chroniona jest głównie w czterech niewielkich rezerwatach przyrody, skoncentrowanych na południowo-wschodnim skraju regionu, w strefie granicznej z doliną Wisły.
 
Ukształtowanie Pojezierza Starogardzkiego i mała lesistość powodują, że krajobraz ma głównie charakter rozległych, sfalowanych panoram terenów rolniczych. Ochronie krajobrazu, głównie dolin regionu, służą cztery obszary chronionego krajobrazu: Doliny Wierzycy, Doliny Wietcisy, Gniewski i częściowo Nadwiślański.