Pojezierze Bytowskie zajmuje centralną część zachodniego pasa województwa pomorskiego.
 
Charakterystyczne jest tutaj pasmowe zróżnicowanie morfologii terenu. Najwyższy jest pas południowy, obejmujący ciągi moren czołowych, z kulminacjami na południowy zachód od Bytowa (Siemierzycka Góra, 236 m n.p.m.) i na południowy zachód od Miastka (Góry Szybskie, 236 m n.p.m.). W kierunku południowym pas moren czołowych opada ku sandrom Borów Tucholskich, a w kierunku północnym obniża się stopniowo w postaci równinnych i falistych wierzchowin wysoczyzn morenowych oraz sandrów.
 
Bardzo duże urozmaicenie ukształtowania terenu można zauważyć w rejonie doliny Słupi, głęboko wciętej w obszary wysoczyznowe.
 
Bogata jest sieć hydrograficzna regionu, którą tworzą: Słupia, Wieprza i Łupawa z dopływami oraz liczne jeziora, w większości o niewielkiej powierzchni. Osobliwością przyrodniczą jest bogactwo jezior lobeliowych. Duża jest lesistość regionu.
 
Największą formą ochrony przyrody i krajobrazu jest . Poza tym przyroda chroniona jest w kilkunastu rezerwatach, a wzmożonej ochronie krajobrazu służą trzy niewielkie obszary chronionego krajobrazu: Jezioro Łętowskie i okolice Kępic, Jezioro Bobięcińskie ze Skibską Górą oraz Źródliskowy Obszar Brdy i Wieprzy na wschód od Miastka.
 
Specyfika środowiska przyrodniczego Pojezierza Bytowskiego, a zwłaszcza duże urozmaicenie ukształtowania terenu przy jednoczesnej dużej lesistości, powoduje, że wewnętrzna ekspozycyjność krajobrazowa jest duża w południowej części regionu, a w całym regionie występuje nagromadzenie wielu lokalnych wnętrz krajobrazowych.