,div>Fot. Jarosław Czochański

Pobrzeże Kaszubskie zajmuje północno-wschodnią część województwa pomorskiego. Jego najbardziej specyficzną cechą jest występowanie wysoczyzn i oddzielających je, głęboko z reguły wciętych, form dolinnych. Na równinnych i falistych wierzchowinach wysoczyzn oraz w dnach dolin przeważają użytki rolne.

 

Największy kompleks leśny tworzy Puszcza Darżlubska na Kępie Puckiej. Duże kompleksy leśne występują też na terenach strefy krawędziowej kęp wysoczyznowych.

 

Najdłuższymi rzekami tego regionu są Łeba i Reda (obie na obrzeżach). W części centralnej występuje kilka większych jezior.

 

Osobliwością przyrodniczą i krajobrazową Pobrzeża Kaszubskiego są wysokie klify nadmorskie.

 

Środowisko przyrodnicze Pobrzeża Kaszubskiego jest w dużym stopniu zantropizowane, czyli zmienione działalnością człowieka. Rejony silnej antropizacji środowiska stanowią miasta – wszystkie położone na obrzeżach regionu (Władysławowo, Puck, Gdynia, Sopot, Gdańsk, Rumia, Reda, Wejherowo i Lębork), a w jego centralnej części – kompleks przemysłowy nad Jeziorem Żarnowieckim.

 

Statystycznie Pobrzeże Kaszubskie jest najbardziej zurbanizowanym mezoregionem fizyczno-geograficznym województwa pomorskiego.

 

Lokalnie przyroda i krajobraz chronione są na niewielkich fragmentach Nadmorskiego Parku Krajobrazowego i w kilku rezerwatach przyrody oraz w trzech obszarach chronionego krajobrazu: Puszczy Darżlubskiej, Salińskim i Pradoliny Łeby-Redy.