Fot. Jarosław Czochański
Mierzeja Wiślana sięga od Sopotu po półwysep Sambia w Obwodzie Kaliningradzkim, w Rosji. Jej długość wynosi ok. 115 km, z czego w Polsce i zarazem w województwie pomorskim znajduje się odcinek o długości ok. 75 km. W części wschodniej stanowi północne obramowanie Zalewu Wiślanego.
 
Szerokość Mierzei Wiślanej wynosi od kilkudziesięciu metrów w rejonie Sopotu i Jelitkowa do około 2 km w rejonie Sztutowa.
 
Jej ciągłość przerywają ujścia Wisły: naturalne – czyli ujście Wisły Martwej i Wisły Śmiałej oraz sztuczne – Przekop Wisły.
 
Mierzeję tworzą zespoły wydm nadmorskich o wysokości wzrastającej generalnie w kierunku wschodnim: od 2-3 m n.p.m. w Jelitkowie, do ponad 30 m n.p.m. w części wschodniej. Mierzeja Wiślana jest unikatową w skali kraju strukturą geomorfologiczną. Wydmy są ustabilizowane przez porastające je lasy. Plaże występują wyłącznie od strony otwartego morza.
 
W rejonach jednostek osadniczych, zwłaszcza w Gdańsku, środowisko przyrodnicze mierzei jest silnie przekształcone.
 
Położenie Mierzei Wiślanej wpływa na bardzo dużą jej ekspozycyjność krajobrazową, zarówno od strony lądu z południa, jak i z morza: od południa z Zalewu Wiślanego i od północy z otwartego morza. Ochronie przyrody i krajobrazu Mierzei Wiślanej służą cztery rezerwaty przyrody (w tym trzy ornitologiczne), i Obszar Chronionego Krajobrazu Wyspy Sobieszewskiej.
 
Podstawowe wartości przyrodniczo-turystyczne regionu to: nadmorskie piaszczyste plaże i ich leśne zaplecze, specyficzny klimat o właściwościach balneologicznych, sąsiedztwo odmiennych akwenów morskich i atrakcyjne krajobrazy.