Powidła śliwkowe z Doliny Dolnej Wisły

Przygotowanie:

Jednym z najstarszych sposobów utrwalania i konserwacji owoców śliw jest ich rozgotowywanie i zagęszczanie poprzez odparowywanie w podgrzewanych kotłach. Ten rodzaj przetwarzania owoców znany jest z przekazów źródłowych pochodzących z XVI wieku. Produkt powstały w ten sposób nazywano powidłami. Powidła smażono tradycyjnie w miedzianych (inaczej kuprowych) kotłach, mieszając masę owocową drewnianym mieszadłem, do momentu gdy zaczynała odstawać od ścianek kotła i nie spadała z mieszadła lub gdy spadała dużymi płatami. Do oddzielania pestek od masy owocowej używano specjalnych sit ceramicznych wytwarzanych przez garncarzy, z których najbardziej znanymi byli garncarze z Gruczna nad Wisłą.



Uwagi:

Badania terenowe prowadzone przez pracowników Muzeum Etnograficznego w Toruniu na obszarze Doliny Dolnej Wisły potwierdziły istnienie wielu budynków suszarni owoców, w których źródłem gorącego powietrza były paleniska z miejscem na kotły do smażenia powideł, co świadczy o tym, że w budynkach tych wysmażano również powidła.Etnograf Władysław Łęga w swej pracy „Okolice Świecia – materiały etnograficzne", wydanej przez Gdańskie Towarzystwo Naukowe w roku 1960, opisuje działalność garncarzy z Gruczna. Podaje fakt wytwarzania przez nich specjalnych „mis", o średnicy około 30 cm, zaopatrzonych na dnie i bokach w otworki oraz dwa ucha o długości 10 cm, które były przeznaczone do wyrobu marmolady z jabłek i śliwek i zależnie od tego miały mniejsze lub większe dziurki, przez które pestki jabłek lub śliwek nie mogły przejść. Łęga przedstawia również takie ceramiczne sita na ilustracjach. Autor podaje ponadto, iż materiały do swej pracy zaczął zbierać już w roku 1916, będąc wikarym w parafii w Grucznie.

Na liście produktów tradycyjnych województwa pomroskiego od 24 kwietnia 2007 r. 

 



Trudność: Prosty