Fot. Rafał Baranowski

Sok z kwiatu czarnego bzu

Uwagi:
Dziki bez czarny zaliczany jest do najstarszych roślin leczniczych, a jego owoce i kwiaty były doceniane w lecznictwie przez naszych przodków od niepamiętnych czasów. Bez czarny występuje powszechnie na terenie Kociewia, rośnie dziko na skraju lasów, przy domach i zagrodach. Od dawna wykorzystywano go na tym terenie w domowym przetwórstwie do przyrządzania soków, konfitur, powideł, nalewek, wina („W kuchni i przy stole. Ksiónżka o jeściu na Kociewiu", 2002). Kwiatostany bzu czarnego są bogate w witaminę C, a sok przygotowywany jest właśnie z dojrzałych kwiatostanów. Drugim ważnym składnikiem soku jest miód pochodzący z kociewskiej pasieki, który nadaje napojowi właściwości lecznicze.Sok z kwiatu czarnego bzu wykorzystywano głównie jako napój orzeźwiający dla żniwiarzy. Stosowany był również przy przeziębieniach jako środek napotny. Ma dodatkowo właściwości przeciwzapalne. Receptura soku pochodzi z rodzinnych przekazów i znajduje się w książce „Kuchnia polska" z 1959 roku. Przepis sporządzania soku ze świeżych kwiatów bzu czarnego zamieszczony jest także w obszernej publikacji D. Tuszyńskiej i T. Stark „Zioła w polskim domu" (1988), poświęconej polskim tradycjom zielarskim. Ks. Kneipp, którego kuracje popularne były w okresie międzywojennym, zalecał bez czarny do stosowania na wiele dolegliwości. Kwiaty i owoce tego krzewu podawano jako środek napotny przy przeziębieniach i grypie. Jako czynnik wzmacniający kurację dodawano miód, którego nie brakowało w przydomowych pomorskich pasiekach. Metody te stosowane są do dzisiaj w wielu domach pomorskich.
Na liście produktów tradycyjnych wojewodztwa pomorskiego od 19 lutego 2008 r. 


Trudność: Prosty