Kaszubski miód pitny

Uwagi:

Olbrzymie kompleksy leśne i obfitość rosnących w nich miododajnych roślin sprawiły, że Pomorze z rozległymi puszczami Borów Tucholskich i Puszczą Darżlubską było, obok Małopolski i Mazowsza, jednym z największych regionów bartnych. Przez wieki pszczelarstwo stanowiło ważne zajęcie ludności mieszkającej na tych terenach. W każdym niemal gospodarstwie działała przydomowa pasieka. Wiele informacji na temat pszczelarstwa na tych terenach dostarcza siedmiotomowy „Słownik gwar kaszubskich" (1969) ks. Bernarda Sychty, znakomitego badacza Pomorza.  Według Wojtackiego (1978), w XII wieku biograf św. Ottona napisał o pomorskich Lechitach: Nie dbali o wino, mając w piwie i miodzie tak wyborne napoje. W średniowiecznej literaturze (XIV wiek) pojawiają się wzmianki o miodosytniach we Lwowie i Gdańsku. K. Kluk (1739-1796) nawoływał do produkcji miodów pitnych: Miód pitny uważany jest za najstarszy napój alkoholowy krajów północnej Europy, w których ze względów klimatycznych uprawa winorośli była niemożliwa (Miody pitne, przednie staropolskie trunki). T. Barowicz (2007), charakteryzując polskie kuchnie regionalne, pisze, że tradycyjnym trunkiem na terenach Pomorza był miód. R. Ostrowska i I. Trojanowska (1974) zwróciły uwagę na kaszubski miód pitny, produkowany dawniej w Kościerzynie także na eksport. Po wojnie tradycje miodosytnictwa kontynuowała wytwórnia miodów pitnych w Kościerzynie, produkująca miody pitne w oparciu o dawne technologie. podaje G. Pobłocki (1887), Kaszubi miód sycony zwali miedwienié.

Na liście produktów tradycyjnych województwa pomorskiego od 2 kwietnia 2008 r. 
 


Trudność: Prosty