Kaszubski chleb żytni na ziemniakach

Przygotowanie:

T. Bolduan w „Nowym bedekerze kaszubskim" (2002) wspomina, iż chleb wypiekano z żytniej mąki z dodatkiem roztartych ziemniaków. Ciasto na zaczynie chlebowym lub z dodatkiem drożdży ugniatano w dużej dzieży, następnie nakrywano płótnem lub kocem, żeby wyrosło. Chleb pieczono w specjalnych piecach w podłużnych formach, przeważnie raz na tydzień. Dawniej, kiedy zboże męłło się w warunkach domowych na żarnach, chleb był ciemniejszy, zawierał otręby. Najważniejszym produktem sporządzanym z mąki był chleb, uważany za symbol dobrobytu i otaczany powszechną czcią. Pieczenie chleba było bardzo ważną, niemal obrzędową czynnością kobiety wiejskiej, z jej osobą wiązało się wiele nakazów i zakazów o charakterze magicznym. Chleb pieczono w zasadzie z mąki żytniej, z mniejszym lub większym dodatkiem ugotowanych albo surowych utartych ziemniaków, a na Kaszubach również z mąki jęczmiennej, owsianej, tatarczanej, a nawet grochowej. Chleb upieczony z mąki utartej na żarnach był bardzo ciemny, prawie czarny. Bochenki wkładano do pieca i po upieczeniu wyjmowano zeń drewnianymi łopatami o kształcie czworobocznym, rzadziej owalnym (H. Lewandowski, „Promocja kultury kulinarnej w tradycji i obyczajach" w: „Produkt regionalny i tradycyjny a agroturystyka", op. cit.). Również M. Woźniczko („Tradycje kulinarne regionów i ich wpływ na rozwój agroturystyki" w: „Produkt regionalny i tradycyjny a agroturystyka", op. cit.) wymienia tradycyjny kaszubski chleb, do którego gospodynie dodają między innymi mleko i ugotowane ziemniaki. Chleb z dodatkiem roztartych ziemniaków, na zaczynie chlebowym to jeden ze specjałów kaszubskich.



Uwagi:

Na liście produktów tradycyjnych wojewodztwa pomorskiego od 4 września 2006 r.



Trudność: Prosty