Ser topiony na parze z kminkiem

Przygotowanie:
Z domowego twarogu wyrabiano popularny i lubiany ser topiony. W tym celu twaróg należało poddać dojrzewaniu i w zależności od upodobań lokalnych czy tradycji domowych, dodawano do niego: masło, śmietanę, żółtka, pieprz i zawsze kminek, który podnosił wartości smakowe produktu.
„W północno-zachodniej Polsce znane są też sery topione. Twaróg poddaje się »dojrzewaniu«, następnie dodaje się do niego masła, kminku, soli (Chrostkowo), albo 2 jajka, masła, a jak się zagotuje – pieprzu (Mikołajskie), albo też śmietanki i żółtek (Żarowo) lub śmietany, masła, soli i jajek (Buczek): »Wszystko się gniecie aż się zacznie ciągnąć«, następnie się gotuje. Po ugotowaniu wylewa się do naczynia spłukanego wodą. Po ostygnięciu ser nadaje się do jedzenia" (Maria Polakiewicz, „Tradycyjne pożywienie ludowe w północnej Polsce", 1980 r.).
Znane były dwie metody produkcji. Jedna polegała na wysmażaniu przygotowanej masy w żeliwnym rondlu, ustawionym na brzegu płyty kuchennej; poprzez ciągłe mieszanie doprowadzano masę do konsystencji sera topionego. Druga metoda polegała na gotowaniu serka w kąpieli wodnej. Garnek z masą wstawiano do drugiego garnka z gotującą się wodą i mieszano masę do momentu osiągnięcia odpowiedniej konsystencji.
Na Kaszubach i w Borach Tucholskich serek taki gospodynie przygotowywały również z siary krowiej, tj. z mleka pochodzącego z drugiego lub trzeciego udoju po ocieleniu się krowy.


Uwagi: Na liście produktów tradycyjnych województwa pomorskiego od 17 czerwca 2011 r.

Trudność: Prosty

Jak podawać?
Ser topiony na parze z kminkiem przygotowywany jest zazwyczaj raz, dwa razy w tygodniu i podawany jako omasta do chleba.